02 enero 2008
09 diciembre 2007
Read my mind
Si me pidieran hacer una definición rápida de lo que es la vida creo que diría de ella que es una continua elección entre, como mínimo, dos opciones de las cuales, la mayor parte de las veces, desconocemos su infinita cadena de consecuencias.
30 noviembre 2007
Never say die!
Pour un flirt avec toi (Salvatore Adamo)
no te puedo olvidar,
lo siento, no te puedo olvidar. (Sidonie)
Si algo sabes es esconderte (Nosoträsh)
and I wait every night
for your steps in the stairs. (Leonard Cohen)
Somewhere someones´s freezing
but all along I need to go into oblivion, (Lisa Germano)
until we disappear together in a dream. (Wilco)
Je suis malade, (Jacques Brel)
ecos de un pasado feliz; (Deluxe)
don´t know where I´m going
but I know is finding you. (The Go-Betweens)
You were my husband, my wife, my hero; (Patrick Wolf)
too much talent, you´re not fit for this world... (Josh Rouse)
ban, bang, my baby shot me down! (Nancy Sinatra)
So take a look at me now (Stereophonics)
what do you want from me? (Monaco)
don´t leave me alone (Bob Evans)
ruining everything. (Monaco)
Easy as a kiss we´ll find an answer. (Aaron)
J´insiste, (Kaolin)
words are meaningless and forgettable; (Depeche Mode)
please, please, please, (The Smiths)
no more sober words of love. (Martha Wainwright)
No, I don´t need that at all,
not I. (Razorlight)
Is it better if I let you disappear, (The Sunday Drivers)
before I know it I was a prisoner. (Basia Bulat)
27 noviembre 2007
Drawing to a close...just as a memento dying away.
Lost in the middle
only one way.
Lost or abandoned,
one for two.
Searching for something
nothing at the end.
The question is not why
just whom,
from whom.
Unless you pay
no return allowed,
unless you throw up
no place to reach.
Swallow your sorrow,
from whom,
to whom.
Behead your envy,
from whom,
to whom.
Forbidden.
Restricted.
Prohibited.
As yesterday
as today
all along the cloud-cuckoo land
tomorrow will be closed up.
And from now on
remember,
i´ll place you at once,
there
where dreams fall into their own trap.
23 noviembre 2007
Hoy seré yo quien bata sus alas para alcanzar tu órbita
21 noviembre 2007
Donne le vertige
Pasos. Uno más. Otro se queda atrás, los anteriores no los recuerdo. A cada uno, el silencio de un puente precipitándose al vacío....
c´est pour cela que j´ai peur.....
01 noviembre 2007
In memoriam
Sei que sin coñecela esta canción non che gustaría porque isto, para ti, non é música, pero sei que che gustaría simplemente polo feito de coverterse na excusa perfecta para comezar unha guerra dialéctica máis na que só podería haber un gañador, tí; por incontestable, por sagaz, por unha retranca digna de seres analizada, por brilante...moitas veces por cabezonería.
Sei que che gustaría un pouco máis, só un pouco máis, si che lera as súas verbas...porque fúcheste amando, dando ata o último salaio por algo que xamáis ninguén entendeu, creo que nin siquera tí fuches capaz de facelo...non foi doado respetalo vendo tanta dor, mais por primeira vez sentinche vulnerable.
Fúcheste hai dous días e aínda así sospeito que xa marcharas co derradeiro recordo, coa derradeira faciana recoñecida, coa derradeira verba articulada...e aínda así teño medo de que foses consciente de que os teus últimos pasos eran, de verdade, os derradeiros, porque de seres así presinto que tremabas de medo e non de frío. Endexamais saberemos se fomos quen de axudarte a marchar tranquilo.
Fúcheste, e non o parece, e non hai dereito a non terte e a que non te teñan eles, que aínda non imaxinan canto te querían. Fúcheste e non o parece por haber instantes nos que de verdade non o parece, instantes nos que teño que recordalo, instantes de obriga.
Fúcheste, e non sei si existe esa outra terra chamada ningures, si estás alí, aquí ou acolá.
Fúcheste, pero non te irás nunca.
28 octubre 2007
Midnight choir
Que sí, que ya es más de media noche, y qué...dime, y qué. Qué importa si es ahora. Qué si es breve. Qué si mañana ahora nunca existió. Porque ahora, sí, sólo ahora siento la levedad de mi sombra. Qué si sólo conocía hasta ayer...qué importa cuando es ahora que veo el principio...y lo digo, ahora, porque puede que mañana no lo recuerde así.
24 octubre 2007
Cuando todo es nada.
Se cierra el todo que todo o casi todo lo llenaba durante todo o casi todo el tiempo. Se abre la nada, de par en par, dando paso al abismo donde todo parece nada.
Pero ante la nada el todo se pregunta si acaso siempre fue nada. Y la nada, inconsciente, traza la senda del verdadero camino hacia un todo.
17 octubre 2007
Searching for something, nothing at the end
Laberintos otoñales
pisando el ego de lo caduco.
Gritan los recuerdos
allanando la senda
de una futura salida.
Paseando las sombras sus lastres
se enreda el viento
en lo profundo de una gárgola
que escupe amarguras.
Trozos
Más allá del silencio
existe el estruendo del vacío,
más allá de la ignorancia
los significados de las pausas;
pero mientras tanto, aquí,
nada que sostenga la espera.
No hay predicción posible
mucho menos un sueño consciente,
no hay adiós mudo
tan grande en fondo como en forma,
más grave si cabe
por su tiranía.
01 octubre 2007
Olor a quemado
(no hay mejor versión que la original cada vez que Leonard la reinventa;pero hoy, quizás sólo durante estos minutos, no hay mejor versión que la del homenaje)
Ojalá no me encuentre al doblar la esquina; justo en ese instante, en el de lo inevitable.
22 septiembre 2007
Respuestas
...y usted qué opina acerca de la problemática mundial actual?
Personalmente lo que realmente me preocupa es el delicado estado de salud en el que se encuentra la empatía. Para mí, la ausencia de empatía es la forma de violencia más atroz que haya conocido jamás; válida y existente tanto a nivel individual como global, tanto a nivel local como mundial...
Mucho más allá de la causa reside la consecuencia, pero mucho antes de la causa debiera estar la empatía; la única oportunidad que tiene el ser humano de no transformar consecuencia en dolor.
...cree usted realmente en la empatía como solución?
Sin duda; sólo haciendo el esfuerzo de sentir la posible consecuencia de un acto propio en carne ajena se pueden relativizar las propias causas.
...cómo ha llegado la empartía a este estado que usted ha catalogado de "cuasiextinguido"?
Sentir empatía no es fácil, produce dolor en primera persona y se necesita tiempo. Un tiempo actualmente malgastado en placebos, lo que yo denomino "el ocio hipnotizador", en muchos casos incluso manipulador; y un dolor denominado gratuito por aquellos que dicen no padecer el dolor a distancia; sin duda los medios han ayudado demasiado a plastificar dicho dolor.
Empatía...; quizás la más difícil sea la de apartarse; dejar marchar a quien, en el fondo, nunca quiso llegar. Si se detiene un momento comprobará que no hay raza, no hay pueblo ni Pueblo, no hay hogar ni Gobierno, no hay religión, no hay familia....no existe un tú y yo que nuna se haya enfrentado a una causa y una posible consecuencia...
08 septiembre 2007
CeOdos
Existen rincones o espacios de tiempo donde el aire se sabe irrespirable.
Un escenario común mutado en recuerdo. Una mirada robada a través de la mirilla del miedo. Una, dos...incluso tres mudas casualidades. Un silencio obligado y la obligación de callar por respeto al que lo fundó. La amargura de una lágrima censurada, abocada a morir ridiculizada por su propio mentor. La desfachatez del eco que secuestra minutos de cordura. La culpabilidad de saber que no se ha hecho nada y el vacío ignorante de un por qué a solas.
Letras, palabras que sienten el sinsentido de quien no tiene destino, de quien nace a sabiendas de que un aliento es perecedero, un silencio infinito, y el miedo definitivo.
Lugares, minutos, rincones, segundos que sobreviven a costa del aire inventado.
06 septiembre 2007
Foggy inside.
17 agosto 2007
Distancias cortas...
Quizás no hay tiempo
sin tiempo,
pues el tiempo muere
sin que ello implique
que el tiempo
lo sea.
15 agosto 2007
Vendida.
Uno cree que no se vende. Que por estar no se vende. No es cierto.
Utilizar la compañía del tiempo como trueque de dignidad es un engaño y por tanto una vendeta.
Añoro el día en que el autoengaño me libere de esta sensación de necesidad.
08 agosto 2007
...cuando aquí es allá..
....allá donde se solapa el tiempo, allá donde la libertad le otorgó la esclavitud de lo nunca concedido, allá...no quiso volver. Allá donde no encontró se niega a rebuscar, allá donde todo lo bello era impotencia, donde la soledad anhelaba lo compartido, allá no quiso volver..............
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
+271.jpg)


