14 enero 2008

Walking away


(gracias, dani, por este regalazo)


Hoy
antes de mañana,
adiós.
Ahora
antes de que la necesidad
tiranice realidades.

Ya
que ante la duda
se especulan voluntades.
Cuando
mutar lo mutado
equivale a despedidas.

Por
el FIN
de un principio con guión.
De dos verbos
incompatibles;
fingir, sentir.

Hoy, ahora,
ya;
cuando sólo
la pena
espera.
Adiós.

Lost




A veces uno está tan perdido que trata de encontrarse en cualquier parte, incluso en otra persona. Es tal la necesidad de ubicación que la mayoría de las veces acabamos desubicando al que aparentemente no lo estaba, resultando finalmente estarlo incluso más. Y uno se pregunta si acaso no estaremos todos buscando en la dirección equivocada.

Notas encadenadas


(a.)


Así como los sonidos encarcelan momentos, las canciones son prisioneras de historias. No importa el tiempo, cuántas personas, cuánta vida. Ellas permanecen encadenadas para siempre a una palabra, esa; a aquella compañía, ¿me recuerdas?; a un despertar. Más allá de las voluntades, de las distancias y los desencuetros, permanecerás por siempre secuestrado en estas notas sólo para mí aún evocando yo el vacío. Escucharla es y será verte aún compartiéndola algún día con quien jamás imagine qué encierra. Recordarte desafiando la autocensura y franqueando la barrera de no entender. Incluso quererte, honestamente, sin intereses, sin expectativas, a expensas de réditos y a riesgo de hipotecarme; descartando un final e ignorando que sólo yo, libremente, vi luz entre tinieblas. Quererte como se quiere a quien no lo quiere, a aquel con quien no se comparte "más que un puñado de pentagramas".

11 enero 2008

Reiko




Por qué Reiko.
No lo sé.
Para qué Reiko.
Creía saberlo.
Quién Reiko.
Quizás yo misma.
Apareció un día, o al menos eso pensaba. Llegó para quedarse y hasta hoy no supe si para siempre.

Vino a buscarme una mala tarde de un mal día de otra mala semana de aquel año. Aquel año...No hubo peguntas, ni siquiera presentaciones. Llegó y se quedó. Y así ha permanecido desde entonces, creciendo a mi lado, sin pretensiones, sin juicios, traduciendo dolor en coherencia, tejiendo un camino...quizás el mío. Nunca ha pedido nada a cambio, jamás; ni siquiera en momentos en los que lejos de arroparla ignoré que era la única voz. Eso es lo que ha sido hasta la fecha, mi voz. Quién Reiko. Quién yo.

Recuerdo que llegó al tiempo que Murakami, tiempo después de su publicación, despachaba los éxitos tardíos de su Tokio Blues. Me sorprendió descubrir que compartíamos el hecho de tener otra voz, la suya también se llamaba Reiko. Lo era todo, sustento de todos, autor y protagonista desde la barrera de lo indistinguible, desde la discreción de quien se sabe autónomo. Saltaron las alarmas. Si dos ya no eran pocas voces aparecía una tercera de mismo nombre que una de las primeras. Una, dos, tres que suman dos o ninguna; temí lo último. Si no era difícil entender que Murakami, japonés, contase con una voz japonesa, no hallé respuesta al hecho de que la mía fuese extracomunitaria. Fue el tiempo quien tomó las riendas de la incertidumbre y discretamente colocó a cada uno con su voz en su sitio. Murakami y su voz se fueron. Sin despedidas.

Ese día decidí asumir su presencia sin condiciones, qué importaba su pasado, para qué especular con su futuro. La única verdad incontestable era su propia presencia; el resto, conjeturas arriesgadas.

Quizás no fue suficiente y ella empezó a dudar, de su sentido, del mío, de su existencia. Y se marchó. Al principio sus ausencias fueron intermitentes, escapadas de ida y vuelta. Finalmente, en noviembre, desapareció. Mentiría si dijera que tuve miedo; no fue así. Su lugar continuaba allí, intacto, en el mismo sitio donde un día había decidido instalar mis propios sueños. Volverá, pensaba, nadie mantiene el calor donde no tiene pensado volver. Casi tres meses más tarde recibí una carta. Faltaba un año para cumplir los treinta. Rasgué el sobre, desdoblé su interior. Empezaba: "Reiko. 34 años. Trabajo en un despacho. Noviembre de 2002".

Reiko existía mucho antes de existir. Hablaba de ella.

De la frustración que le provocaba no poder encontrarse. Relataba que inconforme con su mundo vivía inadaptada, revelada contra la manipulación constante de un sistema que aborrecía. Vivo, decía, en postguerra continua contra mí misma recogiendo los desechos, los míos, de una guerra que no acabo de ganar ni perder.

Hablaba de un bloqueo permanente, el de un amor nuevo que parece llegar a cuentagotas para nunca quedarse. Hablaba de UN LUGAR y de un dolor. De un lugar todavía no encontrado, SU LUGAR. Del dolor temido, el que diseña corazas de indolencia incluso en aquellos que la conocen.

Escribió asustada la sospecha de que nada dependía de ella misma. "Todo me llega predecidido", leí. Explicaba que aún así seguía buscando a la espera de rincones de calma, de esa última pieza que encajaría en el hueco vacío y daría sentido al conjunto. Hablaba de equilibrios, del descontrol, de metas perseguidas en las que no confiaba, de una cadena infinita de soluciones descartadas. Hablaba de caos. ¿Hablaba de ella o hablaba ella por mí de mí?

Y se despedía diciendo que más allá de hoy, creía en el día siguiente a cualquier hoy con la certeza optimista de quien cree que un mal hoy nunca será equivalente a una última palabra.

Puede que Reiko tan solo sea un personaje, una conjetura coincidente, incluso un fantasma. Puede que yo sea Reiko o Reiko yo. Puede que simplemente no exista y seamos producto de tu propia imaginación. Pero ahora sí sé que Reiko existía mucho antes de existir, por eso sólo ahora entiendo que se ha marchado para poder quedarse para siempre. En este rincón. En un lugar, SU lugar, MI LUGAR.

(Gracias a todos los que haceis realidad ese lugar, también vuestro)

04 enero 2008

Recuerdos


(a mi padre, que siempre ha sido capaz de tejer mundos de fantasía sin palabras)


Readjusting




Wasting time
searching angles,
more than ever
but less than before,
which is nearly the same
as being round and round
the same old tree.
Listen, listen, listen the chord;
everybody´s listening her soul.

02 enero 2008

09 diciembre 2007

Read my mind



Si me pidieran hacer una definición rápida de lo que es la vida creo que diría de ella que es una continua elección entre, como mínimo, dos opciones de las cuales, la mayor parte de las veces, desconocemos su infinita cadena de consecuencias.

30 noviembre 2007

Never say die!




Pour un flirt avec toi (Salvatore Adamo)
no te puedo olvidar,
lo siento, no te puedo olvidar. (Sidonie)
Si algo sabes es esconderte (Nosoträsh)
and I wait every night
for your steps in the stairs. (Leonard Cohen)
Somewhere someones´s freezing
but all along I need to go into oblivion, (Lisa Germano)
until we disappear together in a dream. (Wilco)
Je suis malade, (Jacques Brel)
ecos de un pasado feliz; (Deluxe)
don´t know where I´m going
but I know is finding you. (The Go-Betweens)
You were my husband, my wife, my hero; (Patrick Wolf)
too much talent, you´re not fit for this world... (Josh Rouse)
ban, bang, my baby shot me down! (Nancy Sinatra)
So take a look at me now (Stereophonics)
what do you want from me? (Monaco)
don´t leave me alone (Bob Evans)
ruining everything. (Monaco)
Easy as a kiss we´ll find an answer. (Aaron)
J´insiste, (Kaolin)
words are meaningless and forgettable; (Depeche Mode)
please, please, please, (The Smiths)
no more sober words of love. (Martha Wainwright)
No, I don´t need that at all,
not I. (Razorlight)
Is it better if I let you disappear, (The Sunday Drivers)
before I know it I was a prisoner. (Basia Bulat)

27 noviembre 2007

Drawing to a close...just as a memento dying away.




Lost in the middle
only one way.
Lost or abandoned,
one for two.
Searching for something
nothing at the end.
The question is not why
just whom,
from whom.
Unless you pay
no return allowed,
unless you throw up
no place to reach.
Swallow your sorrow,
from whom,
to whom.
Behead your envy,
from whom,
to whom.
Forbidden.
Restricted.
Prohibited.
As yesterday
as today
all along the cloud-cuckoo land
tomorrow will be closed up.
And from now on
remember,
i´ll place you at once,
there
where dreams fall into their own trap.

23 noviembre 2007

Hoy seré yo quien bata sus alas para alcanzar tu órbita

Nunca nos hemos debido nada y quizás por eso nos hemos dado mucho.

Como....





...será tan fácil como empezar a caminar....





...hasta encontrar tu órbita....






...será entonces cuando ante tu mirada frontal...





...te diga...






...y orbitemos de nuevo...

21 noviembre 2007

Donne le vertige

Pasos. Uno más. Otro se queda atrás, los anteriores no los recuerdo. A cada uno, el silencio de un puente precipitándose al vacío....

c´est pour cela que j´ai peur.....

Still foggy



...y el hombre del tiempo vaticinó que tiempo después...llegarían las tormentas...

01 noviembre 2007

In memoriam



Sei que sin coñecela esta canción non che gustaría porque isto, para ti, non é música, pero sei que che gustaría simplemente polo feito de coverterse na excusa perfecta para comezar unha guerra dialéctica máis na que só podería haber un gañador, tí; por incontestable, por sagaz, por unha retranca digna de seres analizada, por brilante...moitas veces por cabezonería.

Sei que che gustaría un pouco máis, só un pouco máis, si che lera as súas verbas...porque fúcheste amando, dando ata o último salaio por algo que xamáis ninguén entendeu, creo que nin siquera tí fuches capaz de facelo...non foi doado respetalo vendo tanta dor, mais por primeira vez sentinche vulnerable.

Fúcheste hai dous días e aínda así sospeito que xa marcharas co derradeiro recordo, coa derradeira faciana recoñecida, coa derradeira verba articulada...e aínda así teño medo de que foses consciente de que os teus últimos pasos eran, de verdade, os derradeiros, porque de seres así presinto que tremabas de medo e non de frío. Endexamais saberemos se fomos quen de axudarte a marchar tranquilo.

Fúcheste, e non o parece, e non hai dereito a non terte e a que non te teñan eles, que aínda non imaxinan canto te querían. Fúcheste e non o parece por haber instantes nos que de verdade non o parece, instantes nos que teño que recordalo, instantes de obriga.

Fúcheste, e non sei si existe esa outra terra chamada ningures, si estás alí, aquí ou acolá.

Fúcheste, pero non te irás nunca.

28 octubre 2007

Midnight choir




Que sí, que ya es más de media noche, y qué...dime, y qué. Qué importa si es ahora. Qué si es breve. Qué si mañana ahora nunca existió. Porque ahora, sí, sólo ahora siento la levedad de mi sombra. Qué si sólo conocía hasta ayer...qué importa cuando es ahora que veo el principio...y lo digo, ahora, porque puede que mañana no lo recuerde así.

24 octubre 2007

Cuando todo es nada.




Se cierra el todo que todo o casi todo lo llenaba durante todo o casi todo el tiempo. Se abre la nada, de par en par, dando paso al abismo donde todo parece nada.

Pero ante la nada el todo se pregunta si acaso siempre fue nada. Y la nada, inconsciente, traza la senda del verdadero camino hacia un todo.

17 octubre 2007

Searching for something, nothing at the end



Laberintos otoñales
pisando el ego de lo caduco.
Gritan los recuerdos
allanando la senda
de una futura salida.
Paseando las sombras sus lastres
se enreda el viento
en lo profundo de una gárgola
que escupe amarguras.

Trozos




Más allá del silencio
existe el estruendo del vacío,
más allá de la ignorancia
los significados de las pausas;
pero mientras tanto, aquí,
nada que sostenga la espera.

No hay predicción posible
mucho menos un sueño consciente,
no hay adiós mudo
tan grande en fondo como en forma,
más grave si cabe
por su tiranía.

Infinitesimal



El todo es a veces tan grande que casi siempre se parece a la nada.

01 octubre 2007

Olor a quemado


(no hay mejor versión que la original cada vez que Leonard la reinventa;pero hoy, quizás sólo durante estos minutos, no hay mejor versión que la del homenaje)

Ojalá no me encuentre al doblar la esquina; justo en ese instante, en el de lo inevitable.